Hoi volgers,

Tja, en toen was ze weer weg... Heb de afgelopen dagen mijn tijd besteed aan Mike's versnellingsbakken, maar vooral ook aan Lily. Dus even niet aan mijn geschrijf en daarmee aan jullie. We zijn maandag naar het Hump hostel verhuist na het weekend in het Jin Shen hotel te hebben gelogeerd. Overheidshotel dat vooral gebruikt wordt voor partijdoeleinden, heb ik me laten influisteren. En dat was goed te merken. Alles keurig op orde, schoon en netjes, maar totaal wezenloos personeel. Kreeg bij het uitchecken gedoe over een flesje water van omgerekend 20 cent, moest betaald worden want het stond op een of andere lijst dus was het waar dat wij het flesje hadden leeggedronken. Lily begon daar een discussie over op dezelfde toonhoogte als een tijdje terug met de taxichauffeur in Jinghong

maar dat hielp allemaal niets. Na een paar minuten naar het heen en weer gebek te hebben geluisterd heb ik maar ingegrepen en beide discussianten op strenge toon verboden door te gaan. Heel ongewoon hier, hard discussieren mag wel maar streng zijn mag alleen in noodgevallen volgens mij. Heb het flesje betaald en ben voor het laatst in dat hotel geweest. Uiteraard. Niet dat het personeel daar wakker van ligt, kloppende lijstjes zijn natuurlijk belangrijker

.

Vrijdagavond zijn we met Matthijs, een Nederlander die hier Chinees studeert en die ik via Kors had leren kennen tijdens mijn eerste week hier, uit geweest. Hij en een vriendin van hem hadden erg veel lol bij het zien van de interactie tussen mij en Lily. Is natuurlijk ook om te schateren, iedere keer wanneer ik haar wat in het Engels probeerde duidelijk te maken moest ze het opschrijven in haar 'luchtschrift' - als variant op de 'airgitaar'. Want lezen en schrijven gaat wel maar verstaan en spreken niet. Schijnt wel normaal te zijn hier, Engelse les is op de middenschool vooral een schriftelijk gebeuren. Door het luchtschrijven heen hier en daar mijn eerste Chinees ertussen en verder vooral veel handen- en voetenwerk. Matthijs vroeg me of het niet een beetje lastig was, de gebrekkige communicatiekwaliteit, waarop ik toen nog antwoordde dat niet heel genuanceerd kunnen communiceren ook zo zijn voordelen kan hebben. Geen lastige vragen zoals 'Hoe moet dat nu verder met ons?', bijvoorbeeld. Kom ik straks nog op terug.

Maandag mijn pas ingeleverd bij het PSB, oftewel het Public Security Bureau. Afdeling Visa extensions. Klein kantoortje met twee heren erin, beide in het bezit van een uitgestreken douanegezicht. En inderdaad, het gaat een week duren, zoals ik al verwachtte. Geen probleem overigens, Kunming blijft leuk en mooi en bovendien had ik na mijn eerste gesprekken met Mike eind vorige week toch al het plan opgevat om deze week bij hem op kantoor te gaan zitten om zoveel mogelijk van hem te leren over zijn transmissie en over de markt. Ben derhalve deze week na een maand of drie zowaar weer aan het werken geweest! Wat niet zo voelde, overigens. Het totaal afwezig zijn van druk en haast maakt het tot een heel aangename bezigheid. Ik vind nieuwe dingen doen altijd leuk, ik krijg er erg veel energie van, zoals mijn arme, druk met andere dingen in de weer zijnde broer helaas moet merken aan het aantal emails en daarin opgenomen vragen van mijn kant

Het werk dat ik wilde doen deze week had wel tot gevolg dat Lily terug ging naar Jinghong, zij had geen zin om in de weg te lopen of de hele dag alleen te zitten. Begrijpelijk en voor mij ook prima, de afleiding die zij bood had al mijn andere bezigheden al tot een minimum teruggebracht. Engelse les, de bakken, schrijven, er gebeurde weinig de laatste twee weken. Dus zij regelen dat ze terug kon. Ze zou dinsdagavond meeliften met de man van een vriendin van haar zus die buschauffer is

De laatste avond dat Lily hier was, eergisteren hebben we het dan over, had ik overigens, terwijl ik op haar bericht zat te wachten of ze mee kon met de bus of niet, in het hostel kennis gemaakt met een mede-Tukker, uit Hengelo nog wel. Het blijft me soms verbazen hoe klein de wereld eigenlijk is. Remco heet hij en Remco verblijdde het gezelschap met een zak met chocolade paaseitjes. De smaak van thuis, want aan 'koekoeloe' (of iets in die trant) doen ze hier niet. In het gezelschap bevond zich overigens een wel heel vreemde figuur: een Duitser met humor! (sorry Hans, Guido

Als afsluiter dan nog wat plannemakerij. Ik ga morgen op uitnodiging van en met Mike en een vriend van hem uit Korea, professor in de autotransmissietechnologie (scrabblelaars, opgelet) naar Shi Lin, het Stone Forest. Een van de bekendere toeristendingen hier in de buurt. Erg toeristisch, dus relatief erg duur maar uitgenodigd dus prima haha. Verder ben ik nog aan het overwegen wat te doen nadat ik mijn pas terug heb: Hainan, of toch maar eerst naar Guilin. Ben er nog niet uit, jullie horen het wel. Ga wel maandag of dinsdag verder, dan is Kunming wel weer even genoeg. Ik verwacht hier overigens nog wel terug te kome deze reis, met het oog op de handel.