Hoi volgers!

Eergisteravond alweer aangekomen in Kunming, helemaal in de war van tijdverschillen en de vermoeiende reis. Had ergens gelezen of gezien dat je, om jetlag te voorkomen, je eetpatroon moet 'resetten'. Je nuttigt je laatste maaltijd op de normale tijd op de plek waar je vertrekt, in mijn geval een avondmaal in Dubai om een uur of zeven aldaar, je eet niet tijdens de reis en je eerstvolgende maaltijd is de eerstvolgende normale maaltijd op op de plek van aankomst, in mijn geval wederom een avondmaal in Kunming. Dat duurde mij allemaal te lang, dus ik heb het schema aangepast en de eerste service na een uurtje in het vliegtuig overgeslagen, vervolgens twee keer drie uur geslapen waarna ik om 10 uur op de plaats van aankomst wakker werd en een ontbijtje heb gegeten tijdens de tweede service op de vlucht. En daarna normaal geluncht in Beijing waar ik drie uur moest wachten op de transfer naar Kunming. Conclusie: ofwel het werkt niet, ofwel mijn aanpassingen hebben het de das omgedaan want zoals gezegd, ik ben flink 'deur mekaar' zoals je in slecht twents zou zeggen. Heb de eerste avond hier met Kors een kleine wandeling gemaakt, ben vervolgens om een uur of twaalf lokale tijd naar bed gegaan en kon natuurlijk niet slapen. Filmpje gekeken op de klapdoos (met fantastisch geluid uit mijn mini-headsetje van sennheiser, echt onvoorstelbaar wat een geluid daar uit komt) en om een uur of vier in slaap gevallen.

Werd gisteren goed wakker, wel wat later dan de bedoeling was want de bedoeling was ontbijten met Kors voordat die naar school zou gaan. Dat heb ik niet gehaald en ben in de loop van de ochtend wat door de stad gaan dwalen op zoek naar eten. Beetje rondgekeken, veel aandacht getrokken in de lokale Carrefour, vooral van jonge kinderen. Die grote, roze barbaar in korte broek met harige benen en op slippers was wat teveel van het goede voor de meeste kinders. Heel veel gestaar was het gevolg. Niet erg, ik sta graag in het middelpunt van de belangstelling zoals jullie weten

. Kwam in een MacDonalds terecht want ik had nog geen zin in gefrituurde kikkers of iets dergelijks, en sprak een man en twee vrouwen aan die er chinees uitzagen maar Engels spraken onderling. Meneer Mike Suh en vrouw en medewerkster doen hier hun intrede in mijn leven. Tijdens wat gebabbel over wie-komt-waarvandaan-en wie-gaat-waar-naartoe bleek dat hij veel op de Balkan was geweest een jaar of tien terug, vlak na de laatste oorlog daar. Grappen en grollen over Serviers en Albanezen waren daarna uiteraard snel gemaakt en hij nodigde me uit mee te komen naar zijn kantoor om wat foto's te bekijken. Uiteraard gedaan en kwam in een voormalig appartement op de twaalfde verdieping van een gebouw terecht dat helemaal vol stond met auto onderdelen. Want Mike Suh maakt versnellingsbakken. Goede, ook nog, volgens eigen zeggen uiteraard. Aangezien ik gek ben op grote auto's en mijn broer van alles doet in de auto aftermarket handel was mijn aandacht wel getrokken dus na de foto's van de Balkan was het tijd voor uitleg over versnellingsbakken. Tijdens zijn verhaal kwamen we aan bij de uiterste randen van mijn kennis over auto's maar ik denk dat ik nog net kon snappen dat het verhaal wel goed klonk. En niet alleen omdat het gelardeerd werd met heel veel anekdotisch materiaal over vroegere wederwaardigheden van de heer Suh, alsmede flinke potjes schelden op chinezen. Terwijl zijn chineze vrouw meeluisterde, vanzelfsprekend. Het voorlopige eind van het liedje was dat mijn broer en ik onze mailboxen vol hebben met foto's van versnellingsbakken. We zullen zien of het interessant is om er wat mee te doen. 's Avonds hebben Kors en ik erg lekker Koreaans gegeten met de heer en mevrouw Suh (oh ja, de heer Suh is zelf Koreaans, wat het gescheld op chinezen deels verklaard). Ook lekker gedronken, de Koreaanse nationale drank blijkt een mix van een soort rijstwijn met bier te zijn. De heer Suh werd, zoals het een drinkende Aziaat betaamt, in de loop van de drankjes steeds slechter verstaanbaar en begrijpelijk maar maakte gelkukkig op tijd een eind aan de avond voordat we helemaal niets meer begrepen

.

Kors en ik zijn daarna naar mijn hostel gegaan om op het dakterras nog een biertje te doen en kwamen daar in gesprek met rondreizende en lokale chinezen die graag hun engels op ons uit wilden proberen. En Kors zijn chinees op hen

Salut!