Vervolgen

Dag allen,

Ok, nu het sportschool verhaal, zoals beloofd. Ik kwam bij een sportschool op advies van Kors, hij had 200 yuen betaald , ongeveer 20 euro, voor een maand. Vond het wel een lekker idee om hier in Kunming nog een beetje door te sporten, ik was immers in Doha weer lekker begonnen, dus ik dacht die 20 euro is goed besteed. Kors had me de ingang laten zien, dus ik eergisteren daar naar toe. Word op straat aangesproken door een runner (straatverkoper, type naar-binnen-prater) die natuurlijk gelijk meeloopt naar boven. En mij aan een tafeltje parkeert en zelf de onderhandelingen met de administratie voert. En terugkomt met 280 yuen, dus 28 euro. Hmm. Gewend aan de Balkan en in zijn algemeenheid aan de toeristenindustrie in Europa en omstreken ik meteen achterdochtig. Had natuurlijk geen zin om 80 yuen bemiddelingsfee te dokken voor iets wat ik op aanraden van Kors had gevonden. Onderhandelen hielp niet, dus ik ben maar vertrokken. Om op straat Kors tegen te komen, we hadden afgesproken om samen even een beetje te gaan hardlopen in de sportschool, die me a) vertelde niet zeker te weten of hij misschien ook 280 had betaald en b) vertelde dat je in China vooral niet moet denken dat je opgelicht wordt voor centen. Hmm. Lastig met zoveel toeristenervaring achter je haha. Dus wij weer naar binnen, ik zeuren dat ik de prijslijst wilde zien en die bleek keurig 280 yuen te bevatten

En dan het vervolg op de versnellingsbakken van de heer Suh. Daar is al wat aziatisch zakendoen aan te pas gekomen (eten en drinken hoort daar in nog grotere hoeveelheden bij dan in Nederland merk ik) en leidt voorlopig tot de situatie dat ik in overleg met mijn broer een woeste poging ga wagen de markt eens nader te verkennen. Daartoe gaan we een deal sluiten waarbij wij voor een tijdje exclusieve verkooprechten krijgen voor Europa en het Midden-Oosten, in die tijd in overleg met de heer Suh wat showcases gaan maken en potentiele distributeurs en dealers gaan identificeren. Dat kan ik mooi via internet doen, heb ik naast reizen nog iets nuttigs te doen haha. Wel leuk, ik merk dat ik er wel energie van krijg. Kennelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan.

Verder in het hostel hier en daar wat mensen ontmoet, wel erg backpackerig allemaal, niet helemaal mijn publiek. Goed voor even, niet te lang mee praten merk ik. Te jong, te onervaren of ben ik gewoon te oud

De eerste ontmoetingen

Hoi volgers!

Eergisteravond alweer aangekomen in Kunming, helemaal in de war van tijdverschillen en de vermoeiende reis. Had ergens gelezen of gezien dat je, om jetlag te voorkomen, je eetpatroon moet 'resetten'. Je nuttigt je laatste maaltijd op de normale tijd op de plek waar je vertrekt, in mijn geval een avondmaal in Dubai om een uur of zeven aldaar, je eet niet tijdens de reis en je eerstvolgende maaltijd is de eerstvolgende normale maaltijd op op de plek van aankomst, in mijn geval wederom een avondmaal in Kunming. Dat duurde mij allemaal te lang, dus ik heb het schema aangepast en de eerste service na een uurtje in het vliegtuig overgeslagen, vervolgens twee keer drie uur geslapen waarna ik om 10 uur op de plaats van aankomst wakker werd en een ontbijtje heb gegeten tijdens de tweede service op de vlucht. En daarna normaal geluncht in Beijing waar ik drie uur moest wachten op de transfer naar Kunming. Conclusie: ofwel het werkt niet, ofwel mijn aanpassingen hebben het de das omgedaan want zoals gezegd, ik ben flink 'deur mekaar' zoals je in slecht twents zou zeggen. Heb de eerste avond hier met Kors een kleine wandeling gemaakt, ben vervolgens om een uur of twaalf lokale tijd naar bed gegaan en kon natuurlijk niet slapen. Filmpje gekeken op de klapdoos (met fantastisch geluid uit mijn mini-headsetje van sennheiser, echt onvoorstelbaar wat een geluid daar uit komt) en om een uur of vier in slaap gevallen.

Werd gisteren goed wakker, wel wat later dan de bedoeling was want de bedoeling was ontbijten met Kors voordat die naar school zou gaan. Dat heb ik niet gehaald en ben in de loop van de ochtend wat door de stad gaan dwalen op zoek naar eten. Beetje rondgekeken, veel aandacht getrokken in de lokale Carrefour, vooral van jonge kinderen. Die grote, roze barbaar in korte broek met harige benen en op slippers was wat teveel van het goede voor de meeste kinders. Heel veel gestaar was het gevolg. Niet erg, ik sta graag in het middelpunt van de belangstelling zoals jullie weten

. Kwam in een MacDonalds terecht want ik had nog geen zin in gefrituurde kikkers of iets dergelijks, en sprak een man en twee vrouwen aan die er chinees uitzagen maar Engels spraken onderling. Meneer Mike Suh en vrouw en medewerkster doen hier hun intrede in mijn leven. Tijdens wat gebabbel over wie-komt-waarvandaan-en wie-gaat-waar-naartoe bleek dat hij veel op de Balkan was geweest een jaar of tien terug, vlak na de laatste oorlog daar. Grappen en grollen over Serviers en Albanezen waren daarna uiteraard snel gemaakt en hij nodigde me uit mee te komen naar zijn kantoor om wat foto's te bekijken. Uiteraard gedaan en kwam in een voormalig appartement op de twaalfde verdieping van een gebouw terecht dat helemaal vol stond met auto onderdelen. Want Mike Suh maakt versnellingsbakken. Goede, ook nog, volgens eigen zeggen uiteraard. Aangezien ik gek ben op grote auto's en mijn broer van alles doet in de auto aftermarket handel was mijn aandacht wel getrokken dus na de foto's van de Balkan was het tijd voor uitleg over versnellingsbakken. Tijdens zijn verhaal kwamen we aan bij de uiterste randen van mijn kennis over auto's maar ik denk dat ik nog net kon snappen dat het verhaal wel goed klonk. En niet alleen omdat het gelardeerd werd met heel veel anekdotisch materiaal over vroegere wederwaardigheden van de heer Suh, alsmede flinke potjes schelden op chinezen. Terwijl zijn chineze vrouw meeluisterde, vanzelfsprekend. Het voorlopige eind van het liedje was dat mijn broer en ik onze mailboxen vol hebben met foto's van versnellingsbakken. We zullen zien of het interessant is om er wat mee te doen. 's Avonds hebben Kors en ik erg lekker Koreaans gegeten met de heer en mevrouw Suh (oh ja, de heer Suh is zelf Koreaans, wat het gescheld op chinezen deels verklaard). Ook lekker gedronken, de Koreaanse nationale drank blijkt een mix van een soort rijstwijn met bier te zijn. De heer Suh werd, zoals het een drinkende Aziaat betaamt, in de loop van de drankjes steeds slechter verstaanbaar en begrijpelijk maar maakte gelkukkig op tijd een eind aan de avond voordat we helemaal niets meer begrepen

.

Kors en ik zijn daarna naar mijn hostel gegaan om op het dakterras nog een biertje te doen en kwamen daar in gesprek met rondreizende en lokale chinezen die graag hun engels op ons uit wilden proberen. En Kors zijn chinees op hen

Salut!

Doha - Dubai - Beijing

Dag allemaal!

Gelukkig, er gebeurt weer van alles! Mooie plannen gemaakt om vrijdag met Erwin en Stephanie auto's en boten te gaan kijken, Erwin is in de markt voor de betere toys-for-boys. Echter niet gerekend op het feit dat men in Qatar op vrijdag toch vooral bezig is met bidden en niet met toys-for-boys verkopen. Alles dicht derhalve. Niet getreurd, na enig gesputter van mijn kant ('Nee, geen zin, wil niet de hele dag op dat eiland zitten!') heb ik mij, voorzien van een rubberen ruggegraat als het aankomt op groepsdruk, laten overhalen om samen met Hannie, haar man Samie, Erwin en Stephanie met de boot van Hannie en Samie wederom naar Banania te speren. En ditmaal serieus, tjongejonge. Blij dat ik me heb laten overhalen (Erwin, Steef, thanks en niet alleen hiervoor, ook voor de prachtige twee weken!!) want dit avontuur had ik niet willen missen. Er kwam eerst een hele volksverhuizing op gang, want naast de genoemde mensen gingen er ook drie honden mee. En eten voor twaalf dagen, drinken voor twee weken, een barbecue, jeu-de-boule boulen, twee enorme zakken houtskool, kisten met potten, pannen, borden en ander keukengerei, een windscherm van een kilometer, er kwam geen eind aan. Dat spul moet eerst van de auto in de boot, vervolgens van de boot op het eiland, wat over is moet van het eiland weer op de boot en vervolgens weer naar de auto. De eerste en laatste etappe worden hier uiteraard uitgevoerd door hulpjes aan wal, maar de tweede en derde etappe sta je toch zelf voor aan de lat. Maar het was het allemaal waard. Jullie hebben maar een paar plaatjes kunnen zien maar het was een geweldige dag. Veel mensen op het eiland, wij hadden erg leuk gezelschap. Samie bijvoorbeeld spreekt fantastisch brak Nederlands, veel schuttingtaal met een Arabisch accent, zo gelachen. Helemaal goed. In het donker naar huis en naar bed, na het uploaden van wat fotomateriaal.

De dag erna was het dan toch auto's en boten kijken. Twee boten en vier dealers later had Erwin qua boot wel zo'n beetje een keus gemaakt (25 voet Boston Whaler met twee keer 140 PK, goed werk), qua auto's was het nog helemaal open, alhoewel Erwin, en ik trouwens ook en misschien nog wel meer, bij de laatste dealer accuut verliefd werd op de grootste auto ooit, een Dodge Ram met een 5,7 liter HEMI en heel veel electronisch speelgoed aan boord. In Nederland nauwelijks te koop want rijdt 1 op een emmer en past in geen enkele garage, hier voor 28.000 euro. Brandhagelnieuw. Haha. En ik de afgelopen jaren maar kruiwagens met geld tegelijk richting auto's rijden, hmmm. Maar goed, eenmaal thuisgekomen nog een beetje op internet autootjes gekeken, komt Erwin een Jeep SRT8 tegen, particuliere verkoop. Hij bellen, een Qatari aan de lijn, uurtje later afgesproken om naar de auto te gaan kijken en er in te rijden. Ik had Erwin eerder deze week al gewaarschuwd, rijden is kopen met zo'n ding (althans wanneer je beschikt over poor impulse control zoals Erwin en ik

En toen begon de echte reis naar China. Zondag om half zes Qatari-tijd opgestaan, da's half vier in Nederland. Tasjes gepakt want daar had ik natuurlijk 's avonds geen zin meer in en een lift van Erwin naar het vliegveld gekregen. Vluchtje van niks naar Dubai en in Dubai na wat gerommel op het vliegveld, vooral heel veel heen en weer rijden tussen de verschillende terminals die ze er daar op nahouden, voor niks geld gewisseld, inclusief de halve (!) Bahreini dinar die ik nog had, toen op de monorail richting de eerste Discovery / NGC site die ik op het oog had. De Burj Khalifa. Voorheen de Burj Dubai. Groot. Mooi. Kijk maar naar de foto's, ik hoop dat het enigszins overkomt maar dat kan eigenlijk niet. Ik kon er helaas niet in, er schijnt wat met de liften niet in orde te zijn. Goede reden om terug te komen naar Dubai (hieronder volgt straks nog een reden die is grappig voor jullie maar minder leuk voor mij op dat moment

Na de Burj bewonderd te hebben ben ik door de ernaast gelegen Dubai Mall gaan dwalen om naar het Aquarium en de Onderzee-zoo te zoeken. Gevonden, erg vermakelijk ook allemaal, zie de plaatjes. Toen naar buiten om een sigaretje te roken, jaja ik weet het, niet doen maar toch. Ik stond me net al stomend af te vragen wat ik met de rest van mijn tijd ging doen in Dubai toen er een toeristenbus stopte, de meesten van jullie zullen ze wel kennen, volgens mij zijn ze er ooit in Barcelona mee begonnen, dubbeldekker, heel veel zonnecreme en in drie uur langs alle sites. Zie foto's, Hyatt, zeil-vorming hotel met helicopterpad en als klap-op-de-vuurpijl het idiote ding de Ski Dubai. Midden in de woestijn het hele jaar door sneeuw, wie dat heeft verzonnen moeten ze eens met diegenen laten praten die in Nederland gloeilampen willen laten verbieden. Lekker belangrijk.

Toen naar het vliegveld om in te checken voor mijn vlucht naar Beijing. Lekker op tijd daar, fotootjes gepubliceerd voor jullie vermaak. Ook wel voor mijn eigen vermaak hoor, ik vind het maar wat leuk allemaal dat geblog. Toen inchecken en bij dat inchecken raakte ik verzeild in een potje grieks-romeins of misschien albanees-chinees worstelen met woorden. Ik had een enkeltje en dat mocht kennelijk niet. Ik moest en zou een ticket naar Nederland produceren anders werd ik door de grondcrew-bazin niet ingecheckt. Al mijn voorstellen werden van tafel geveegd al voordat er uberhaupt naar geluisterd werd, ze draaide gewoon steeds haar mantra af: 'Must buy ticket home-country or no go China!!'. Als ik dan van Kunming naar Hongkong of Hanoi of waar dan ook een ticket koop, vroeg ik, 'Must buy ticket home-country or no go China!!'. Maar misschien mijn ticket omzetten naar een retour Dubai-Kunming, dan? 'Must buy ticket home-country or no go China!!'. Pfff. Heb mijn deel pennelikkers wel weer gehad de laatste weken. Uiteindelijk ben ik naar de balie van Emirates gelopen, heb daar een refundable en changeable enkeltje Kunming-Dubai gekocht (ik vertikte het om bij China Southern nog geld uit te geven) voor 20 mei en toen ik daarmee terugkwam was de chinese ijzeren dame na enige assistentie van een erg aardige arabier (wederom!) eindelijk geneigd mij toch in te checken. En nu zit ik in Beijing, joepiee!! Goede vlucht gehad want de hele vlucht geslapen en over anderhalf uur door naar Kunming. Waar Kors me opwacht op het vliegveld.

Slenteren

Dag allen,

Weer een slaperig dagje gisteren. Stephanie, Erwin en ik hadden wat te vieren de dag ervoor en dat hebben we gedaan in Pier 12, een van de restaurants van het Ramada hotel hier. Goeie vis. Uit Nederland overigens. Goeie wijn ook, niet uit Nederland. Daarna in het Ramada naar een club gegaan, de Qube, jaja, met een Q. Om daar binnen te komen moet je meer geduld hebben dan om China binnen te komen. Het vereist ongeveer dezelfde handelingen: paspoort laten zien, pasje kopen, fotootje laten maken. Maar het duurt langer

. Was op zich wel de moeite waard, we konden daarna getuige zijn van het optreden van de Filipino's (deze naam is een toevoeging van de schrijver), een coverband bestaande uit louter Aziatische gastarbeid(st)ers. Die zes keer per week dezelfde show opvoeren dus erg geinspireerd was het niet maar vermakelijk wel. En met Erwin in een club belanden is altijd goed voor een hoop pret. En voor vemoeidheid de dag erna

.

Daarvoor was ik met Stephanie op pad gegaan om wat dingen te regelen. Zij had wat te doen voor haar verblijfsstatus hier en ik moest nog een herhalingsprik tegen hepatitis-B regelen en het leek mij gezien mijn wortelkanaalbehandeling van vorige week geen slecht idee om daar enige nauwkeurigheid in te betrachten. Afijn, na een middagje rondrijden door Doha en in het geval van Stephanie praten met een allervriendelijkste, Belgisch klinkende dame op de Nederlandse ambassade en in mijn geval praten met een allervriendelijkste helpdesk-Qatari in witte dishdash in het ziekenhuis waren we...bijna geen steek verder. We zijn in Arabisch gebied en daar moet je geduld hebben. Met mijn maatje Max praat ik altijd gekscherend over 'de apenlanden' (alle landen die je tegenkomt als je met de auto van Nederland naar Griekenland rijdt ná Slovenie en wij mogen dat zeggen met onze achtergrond

Gisterenochtend heb ik de auto van Stephanie geleend om de inmiddels in mijn hoofd wereldberoemde prik te kunnen gaan halen. Het ziekenhuis waar we eergisteren waren was het algemene ziekenhuis. Er is ook een commercieel ziekenhuis, die had ik al aan de lijn gehad en daar was de prik halen geen punt. Mijn idee was echter dat het algemene ziekenhuis goedkoper zou zijn en dat bleek ook wel. Op aanwijzingen van de dishdash in het ziekenhuis vond ik vandaag de dependance waar ze alle vaccinaties geven, heel toepasselijk de Vaccination Unit genaamd, alwaar de prik gratis bleek te zijn. Voor iedereen, dus ook voor mij. Leve de oliedollars. En de sheikh die zijn volk (en anderen) ook wat gunt en het niet allemaal zelf houdt. De man schijnt overigens goed te zijn voor 2 miljard dus hij kan het missen, zo'n prik.

Naschrift:

Wat ik in de eerste versie van dit verhaal was vergeten te melden, was dat de PS baas van GBM feedback heeft gegeven op het gesprek dat ik met hem heb gevoerd vorige week. En die feedback was precies waar ik op hoopte: hij wil graag verder praten op het moment dat er concrete programma's te managen vallen alhier. En dat zou de komende maanden maar zo kunnen gebeuren. Goed nieuws, dus, ik kan het nog

Van duitsers en rare jongens

Hoi allemaal,

Nu weet ik weer waarom ik een hekel heb aan Duitsers. Wist ik vorige week ook al na de rare vlucht van Frankfurt naar Doha maar nu ben ik heel zeker van mijn zaak. Heb de afspraak die ik met mezelf had gemaakt om me nergens meer aan te ergeren en altijd rustig te blijven acuut overboord gegooid en het arme deerntje achter de balie van de Konsular Stelle van de Duitse ambassade in Doha stijfgescholden (in het Albanees, Zweeds en hier en daar wat Nederlands dus ik hoop dat ze er niet teveel van verstaan heeft

). Ik moest een formuliertje laten attesteren daar in verband met bankzaken in Duitsland, moeders had het formuliertje bij broer laten inscannen en Erwin heeft het op kantoor voor me geprint. Ergens in dat proces is het formuliertje wat donker geworden, nog steeds goed leesbaar, maar iets aan de donkere kant. En je raadt het al, de Duitse consul, niets beters te doen, keurt het papiertje af en weigert te tekenen. Dus ik boos. Moeders gebeld, die heeft het meteen op de fax gezet maar die kwam natuurlijk niet aan (vast geen Siemens fax, mam

). Wat te doen? Heb de hoeveelheid misbaar met enige moeite terug weten te brengen tot lokale maatstaven, hetgeen niet zo heel veel minder was dan daarvoor want misbaar is hier heel gewoon, een klein laagje hulpeloosheid eroverheen gedaan en dat werkte. Meisje achter de balie knikte me geruststellend toe en zegt 'Ich versuche es noch mal fur Sie'. Of fur Ihnen, duitse les is te lang geleden. En kwam met handtekeningen en stempels weer terug. Ik houd van vriendeljke Arabische meisjes en ik heb een hekel aan Duitsers. Definitief.

Heb vervolgens mijn vluchten naar China geboekt, yippieee!! Zondagochtend naar Dubai vanuit Doha, dagje Dubai (Burj van 800 meter hoog, check it out!) dan iets na middernacht door naar Beijing, korte stopover en dan verder naar Kunming. Alwaar ik dan maandagavond aankom, ongetwijfeld helemaal stuk van de reis, om mijn intrek te nemen in het Humphostel. Voordat diegenen van jullie die zijn aangesloten op engelse straattaal in koor de meest vreselijke dingen van mij gaan denken (de rest moet het maar opzoeken haha) moet mij van het hart dat ik geen idee heb hoe ze zo'n naam hebben kunnen bedenken voor zo'n gewoon hostel. 't Zal wel. Wel duur gedaan voor de eerste vier dagen: eigen kamer met eigen sanitair geboekt. Na al de luxe van de afgelopen jaren toch maar een beetje langzaam afd(w)alen naar low budget haha. Uitendelijk kost het nog maar 15 euro per dag

Vervolgens het nieuwe huis van Erwin en Stephanie bewonderd. Mooi, mooi. Groot ook, op een compound met een berg faciliteiten. Daarna naar Villageo gegaan. Sommigen van jullie hebben misschien wel eens de documentaire gezien op Discovery of NGC over de bouw van The Venetian casino in Las Vegas? Dit is een soort kopie daarvan in de vorm van een grote mall, inclusief blauwgeschilderd en bewolkt dak, gracht met elektrische gondel + gondelier en loze bovenverdiepingen met nepbalkonnetjes. Kopie van een kopie, dus. En toch leuk. Wel een vest meenemen, het is een beetje koud daarbinnen. Rare jongens die Qatari...

Weekend rust

Hoi volgers,

De twaalfde hebben we na de boating avonturen verder vooral geslapen om de langste donderdag weer van ons af te schudden. Goed gelukt, trouwens. De dag erna, zaterdag de dertiende, zijn we de hele dag op het strand geweest bij Al-Khor,de foto's hebben jullie inmiddels gezien. Daarvoor nog kort op het plaatselijke vliegveld bij een vliegshow gaan kijken, eigenlijk met als reden om er achter te komen wat het halen van een PPL hier in Qatar kost (personal pilot licence geloof ik, klein brevet). Je moet hier dingen te doen zoeken als je er en allerlei jongensboekactiviteiten (auto's, boten, vliegtuigendenk je dan al snel aan

De werkweek is hier al weer twee dagen oud, want die begint op zondag hier. Raar gevoel, je bent steeds in de war qua dagen: zondag denk je dat het maandag is, maandag dinsdag, enzovoort. Je loopt daardoor wel de hele tijd met het gevoel rond 'He, ik heb dus nog een dag langer!' en dat is best aardig, soort continue meevaller

Heb zelf de afgelopen twee dagen niet veel gedaan behalve sporten (twee keer per dag, ik wil er echt wat kilo's af hebben voor China en dat lukt aardig), lezen (ik lees 'Eten, bidden, beminnen' van Elizabeth Gilbert op aanraden van Stephanie, erg mooi en dus bijna uit), schrijven (naast de blog ben ik ook weer begonnen andere verhaaltjes te schrijven, sinds mijn studententijd niet gedaan) en chatten (via Facebook met allerhande familieleden en wel in vier talen door elkaar heen en via het Chinese TencentQQ met Kors die in China zit). Leuk tijdverdrijf.

Gisterenavond weer wat ondernomen, ben uit eten geweest met Erwin, Stephanie en Leah. Erwin en Leah hadden business te bespreken, Stephanie en ik zaten er bij en keken er naar. Yeah right, zie ik sommigen van jullie denken, Stenvers heeft zich er niet bemoeit? Nou, niet teveel hoop ik en volgens mij heb ik mij beperkt tot het stellen van een (lastige) vraag hier of daar. Wel heerlijk gegeten, buiten gezeten aan het water bij het Sheraton hotel (dat vreemdvormige gebouw op een van de foto's uit de serie City of Doha) en een gegrilde hummour op, soort plaatselijke zeebaars. Leuk, leuk, leuk.

Dus, lieve volgers, het is wat rustiger aan het avonturenfront momenteel. En dat mag ook wel even, moet ik eerlijk zeggen. De afgelopen weken of eigenlijk al maanden zijn aardig rollercoasterig verlopen en langzamerhand keert de rust terug. Dus, tijd om te gaan haha. Ik beslis vandaag wanneer ik verder ga en dat wordt normaal gesproken na komend weekend hier. Dus zondag. Let you know, groet.

De langste donderdag

Hoi allemaal,

Heb gisteren mijn visum voor China opgehaald (zie fotografisch bewijs

), dus qua China kan er weinig meer misgaan zou je zeggen. Ben vervolgens om tien voor twee, terwijl ik op weg was naar de kapper, gebeld door Erwin met de mededeling 'Kun je om half drie hier zijn?', de Professional Services baas van GBM had tijd voor me. Snel terug naar huis, spijkerbroek aan, overhemdje uit Erwin's klerenkast gehaald, wat later zijn trouwhemd bleek te zijn

. Oeps.

Kwam vervolgens in een fullblown sollicitatiegesprek terecht , daar waar ik verwachtte een soort van introductiegespekje te gaan voeren. Was wel even schrikken. Heb gewoon mijn ding gedaan dus ze zullen wel een redelijk gevoel hebben van welk vlees ze in dit geval in de kuip hebben. Erwin en ik hadden het idee dat ze al een plek als projectmanager op het oog hadden voor me, maar dat ga ik niet doen mochten ze me het aanbieden. Te korte termijn en een aantal van jullie weten wat er gebeurd als je mij projecten laat managen in plaats van projectmanagers, haha. Heb in ieder geval breinpositie voor de langere termijn veroverd bij GBM en dat is wel belangrijk voor me, want ik kan me goed voorstellen hier een tijdje te landen na het gereis. Ik heb wel wat met de Arabieren. Aartslui, maar ze stralen met hun kleding toch ook wel wat uit. Zou verder denk ik snel kunnen wennen aan de 'pace of living' hier. De sfeer doet me sterk denken aan Capetown. Er is veel dienstverlening rondom de groep die de centjes verdient en dat maakt het leven aangenamer van zowel de mensen die de diensten afnemen (geen rotklusjes doen) als de mensen die de diensten verlenen (er is een hoop werk). Verder gebeurd het allemaal in en vlak rondom de stad, er is weinig achterland dat een rol speelt. Alleen het weer is hier nog beter haha.

‘s Avonds zijn we gaan shabu-shabu-en (aziatische fondue) in het restaurant van het New Mövenpick hotel met vrienden van Erwin en Stephanie, Hannie en Leah. Hannie is een Nederlandse vrouw van begin vijftig die met een Qatari is getrouwd en al twintig jaar in Doha woont. Haar man is de manager van de paardenrenbaan in Doha, waar Stephanie werkt als baas van de apotheek met paardenmiddelen. Hannie is een erg leuke dame, die me op haar beurt weer doet denken aan Sheryl, de vrouw van een voormalige gastheer van me in Capetown. Nog even van plan geweest om met haar naar de race in Bahrein te gaan maar om budgetredenen zie ik daar toch van af. Choices, choices haha. Leah is een erg Amerikaans aandoende (en dat is voor mij geen compliment) Canadese die allerlei industriele initiatieven naar Qatar probeert te halen voor het bedrijf van een van de rijkere families hier. Na het eten naar de Skyview bar in hotel La Cigale gegaan. Erg leuk, vanaf de twintigste verdieping heb je uit de bar (buiten op een balkon, lang leve het Qatari klimaat!) uitzicht op nachtelijk Doha. Geen camera bij me dus helaas geen beelden. Wel nog twee leuke collega's van Erwin ontmoet, Hittin (Brit, inclusief humor) en Emanuelle (Italiaanse, nog nooit zo'n expressieve vrouw gezien, fantastisch), naast het zien van allerlei vage en veeel te rijke Arabieren met veeel te grote auto's die rubber burning wegrijden bij het hotel na sluitingstijd

Daarna 's ochtends bij het ochtendgloren gaan varen naar Banania, een banaanvormig, kunstmatig eiland een eindje op zee. Is opgespoten bagger uit de vaargeul, die hier 12 meter diep is. Zie foto's, inclusief de weinig glorieuze van mezelf, slapend op het strand, haha. Eigen schuld, iets teveel gedronken en iets te weinig geslapen. En de foto van de vismeter op de boot bewijst dat er wel vis was, maar vangen, helaas...

Visum

Dag allen,

Wederom op tijd naar bed gegaan, want het plan was om om zeven uur op te staan. Daarna drie kwartier gelopen op de band om vervolgens met Erwin op weg te gaan richting Chinese ambassade. Ik met de bedoeling om een visum te regelen, Erwin met de bedoeling om in de buurt van de ambassade naar een meeting te gaan. Handig, kon ik mooi achter hem aanrijden. Goed plan, echter de uitvoering bleek lastig

Na de ambassade ben ik in de auto een toertje gaan maken, zie de foto's die ik heb geplaatst. Commentaar vind je bij de foto's (de serie heet City of Doha). Na de foto's ben ik de soukh gaan zoeken. De bediende in een Costas coffee bar wist het me uit te leggen. Autootje geparkeerd en een beetje door de soukhs gedwaald, helaas op de verkeerde tijd want de meeste winkeltjes waren net aan het sluiten voor de siesta. Die heet hier vast anders, trouwens.
Vervolgens veertig minuten in de parkeergarage rondgedoold voordat ik, puur toevallig overigens, de auto terugvond

Straks nog even boodschappen doen met Steef, half uurtje roeien en dan wederom op tijd naar bed!